Nel Breedveld (Secretaris van het Buurtplatform Zeeheldenbuurt)

‘Maar de mensen zijn veranderd. Ze komen tegenwoordig alleen op onderwerpen af die voor hen belangrijk zijn.’

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld was tot haar overlijden op 12 mei 2015 secretaris van het Buurtplatform Zeeheldenbuurt, voorheen het Aktiecomité Zeeheldenbuurt. Het belangrijkste speerpunt door de jaren heen was goed en betaalbaar wonen. De voorkeur werd gegeven aan het goed onderhouden van oudbouw, in plaats van rigoureus slopen van oude woonblokken. Breedveld onderhield dan ook goede contacten met de gemeente en woningbouwverenigingen.

‘Ik woon sinds 1977 in de buurt en zat tussen 1978 en 1988 in het Aktiecomité Zeeheldenbuurt. Rinus Lasschuit, een oud CPN’er, had het Aktiecomité in 1967 opgericht. Het ging ons altijd om goed en betaalbaar wonen. Er werd in die tijd al over sloop van de buurt gesproken en er zou hoogbouw voor in de plaats komen. Op het Barentszplein zou echt een enorme toren verrijzen. Dat zag men niet zitten. Daarvoor was de buurt te klein en te compact. Wij wilden geen nieuwbouw, maar goed onderhouden oudbouw.’

 

‘Het Aktiecomité kreeg een ruimte in de het oude turfhok dat half onder de grond zat in de oude buurtschool: Het Turfschip. Buurtbewoner Dien van Dijk, overleden in 2013 op 89-jarige leeftijd, sopte 35 jaar lang als vrijwilliger onze ruimte in Het Turfschip. Iedereen was heel handig, dus de ruimte werd voor nop opgeknapt. Dat gaf scheve ogen in de buurt, want bewoners dachten dat alles door de gemeente werd betaald.’

 

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

‘Het Aktiecomité wilde geen bewonerscommissie zijn omdat we onafhankelijk wilden blijven van woningbouwvereniging Eigen Haard. Er mocht ook niet de indruk ontstaan dat we werden voorgetrokken door Eigen Haard. Slager Jan Eerdhuizen zat in de Barentszstraat, waar nu Cafetaria De Nijl zit. Hij werd De Rode Slager genoemd en was sterk betrokken bij de buurt. Hij was dominant, kleurrijk en vooral niet altijd makkelijk om mee samen te werken. Hij was eigenlijk geen goede slager. Je haalde bij hem hooguit een blik soep of dronk er koffie. Hij wilde niet stoppen met het actievoeren en werd uiteindelijk onhandelbaar. In 2004 heeft de verhuurder van Het Turfschip de huur opgezet. Er kwam toen Het Bewonersplatform. Daarmee voeren we geen echte acties meer. De agenda wordt bepaald door de bezoekers van de vergaderingen. Maar de mensen zijn veranderd. Ze komen tegenwoordig alleen op onderwerpen af die voor hen belangrijk zijn. Zo komen de bewoners van Het Pleintje Zonder Naam alleen als er geluidsoverlast is.’

 

‘Het Aktiecomité Zeeheldenbuurt had van oudsher een paar speerpunten. Het badhuis – wat nu een Hammam is, moest blijven tot ieder huis een douche had. We hielden ons bezig met de verkeerscirculatieplannen in die tijd. We hebben wel eens met een schoolklas actie gevoerd in de Van Diemenstraat. En we wilden een groen binnenterrein van Bokkinghangen. Het moest ook afgesloten kunnen worden, iets wat juist weer tegen de idealen van die tijd was. Alles moest juist een open karakter hebben, maar door komst van junkies werd het noodzakelijk om de binnentuinen af te sluiten. Er waren in Bokkinghangen veel inbraken, er was overlast van junks. Vaak lag er bloed in de lift. Vaak was de lift ook nog eens kapot. Overal lagen spuiten, wat natuurlijk niet best was omdat het de tijd was dat AIDS de kop op stak. Dus tuin moest dicht. Jan Eerdhuizen hing uren aan de telefoon met Eigen Haard en de gemeente. Maar in de Spaarndammerbuurt wilden ze juist de tuinen weer open stellen voor iedereen. Er werd gezegd dat bewoners zelf ’s nachts de binnentuinen maar op slot moesten doen. We hebben toen de voorpost van Eigen Haard in de Tasmanstraat bezet. Een week later was er geld om de tuinen overdag open te stellen. Maar in 2014 zijn hekken van binnentuinen nog altijd een probleem.’

 

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

‘Ook voerden we actie tegen Amicales, samen met de linkse Marokkanen van het Comité van Marokkaanse Arbeiders. De Planciusschool, toen nog de Smalle Padschool, waar tram 3 eindigt, zou bijna verkocht worden aan een mantelorganisatie van de Marokkaanse regering. Dat noemden we toen de lange arm van Hassan de Tweede. Marokkanen werden toen verplicht om te stemmen voor Amicales en tegen de linkse arbeiders. Zelfs de gemeente deelde stembussen uit om juist voor Amicales te stemmen. De stad sympathiseerde dus met een fascistische groep. Door goede samenwerking van het Aktiecomité Zeeheldenbuurt, het antifascistisch comité en de kerken verscheen een actiekrant. Daarmee hebben we de landelijke pers gehaald. De stad schrok daar enorm van en heeft alle contact met Amicales verbroken.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *