Scenario invulling Oude Houthaven

Een optie om de Oude Houthaven in Amsterdam bedrijvig te houden, is de terugkeer van de Bruine Vloot.

Een optie om de Oude Houthaven in Amsterdam bedrijvig te houden, is de terugkeer van de Bruine Vloot.

Door de groep van 200, 6 februari 2016

Naar aanleiding van het overleg met de klankbordgroep op 15 december 2015 hebben we verschillende scenario’s geschetst en deze voorgelegd aan de achterban. Dat is de ‘groep van 200’, meer dan 200 omwonenden en betrokkenen die in september 2015 een petitie hebben getekend tegen aanpassing van het bestemmingsplan van Water naar Wonen, en voor behoud van een open en bedrijvige Oude Houthaven.

Ook hebben we deze groep gevraagd met extra ideeën te komen. Er is een e-mail gestuurd aan de hele groep, met verschillende scenario’s:

• 1. De bruine vloot terug in de Oude Houthaven Lees verder

Jet van der Loos (Brugwachter Westerkeer)

‘De westelijke doorvaart, waar de Westerkeer aan ligt, is de drukste route door Amsterdam en loopt tot aan de Nieuwe Meer’

Jet van der Loos Foto: © Robert Lagendijk

Jet van der Loos Foto: © Robert Lagendijk

Jet van der Loos is sinds 1994 brug- en sluiswachter. Sinds 2002 werkt ze in Amsterdam. Geregeld wacht zij op de Westerkeer, het groene huisje op de brug tussen de Van Diemenstraat en de Tasmanstraat. In het huisje zit altijd een koppel brugwachters. Er kan ook havengeld betaald worden. Lees verder

Jan Donkers (Schrijver, journalist en Noordkenner)

‘Mijn stokpaardje: er moet zo snel mogelijk een brug komen over het IJ. Met alles wat er gebeurt rond EYE, de Tolhuistuin en het oude Shell-gebouw, is het onhoudbaar geworden om alleen een pont te laten varen.’

Noord Foto: © Robert Lagendijk

Noord Foto: © Robert Lagendijk


Sinds 1996 verschenen van Jan Donkers’ boek Zo Dicht Bij Amsterdam al meerdere drukken. Nog altijd ontwikkelt Amsterdam Noord door en dat is voor Donkers reden genoeg voor aanpassingen: opnieuw herzien en uitgebreid! Zo dicht bij Amsterdam, hij kent het gevoel goed want hij groeide er op. ‘Mensen aan de andere kant woonden in de stad. Wij niet. Zo voelde het ook niet. Maar ons lot werd steeds meer bepaald door mensen uit de stad.’ Zo werden bijvoorbeeld de onmaatschappelijken, veelal ui de Jordaan, na invoering van de Woningwet in ‘woonschool’ Asterdorp ondergebracht. En ook de industrie werd langs de noord oever van het IJ gepland.   

Lees verder

Bert Kempes, De Amsterdamsche Fijnhout anno 1898

‘We werken nu met ongeveer tien man in de zaak. Het is nu veel drukker dan vroeger en in het hele gebied is ook veel meer reuring dan vroeger.’

 

Bert Kempes, De Amsterdamsche Fijnhout anno 1898 © Robert Lagendijk

Bert Kempes, De Amsterdamsche Fijnhout anno 1898 © Robert Lagendijk

Na de aanleg van de Oude Houthaven in 1873, bleek deze in 1878 al te klein. En dus kwam er een Houthaven bij. En omdat het gebied maar bleef groeien, kwam er nog een uitbreiding. De Houthavens beslaan uiteindelijk 90 hectare, waarvan 30 hectare land. Bert Kempes heeft vijftig jaar van zijn leven in het hout gezeten. Hij gaat binnenkort met pensioen en werkte altijd voor De Amsterdamsche Fijnhout. Hij kent de geschiedenis van het gebied goed. Vroeger was niet alles beter, zegt hij. ‘Het was zwaar werk. Alles moest met de hand, nu heb je heftrucks.’ Aanvankelijk huisde het bedrijf aan de Bloemgracht, maar omdat het steeds lastiger werd om daar te parkeren, verkaste Fijnhout in de jaren 60 naar de Houthavens, volgens Kempes een gebied waar je niet kwam als je er niets te zoeken had.   Lees verder

Henk Muis (Schepencarrousel)

‘De schepencarrousel kan goed bij de geschiedenis van een haven passen. Sommige schepen horen echt bij bepaalde havens. Daarnaast zorgen onze schepen voor een soort reuring die bij sommige havens past.’

Sail 2010 © Robert Lagendijk

Sail 2010 © Robert Lagendijk


De Oude Houthaven verliest steeds meer de echte oude havenfunctie. Schippers kiezen voor andere havens en het aantal woonboten neemt toe, zeker nu een aantal steigers vol woonschepen – vanwege de nieuwbouw in de Houthavens, tijdelijk is verplaatst naar de Oude Houthaven. De tijdelijke bewoners raken echter gehecht aan deze nieuwe stek en willen eigenlijk niet meer terug. Openbare steigers worden toegeëigend met behulp van bloembakken, fietsen, tuinmeubelen en zelfs een glijbaan. De Schepencarrousel is een mooi initiatief dat juist het tijdelijk gebruik van een ligplaats stimuleert. Schippers en bewoners zijn enthousiast. Lees verder

Nel Breedveld (Secretaris van het Buurtplatform Zeeheldenbuurt)

‘Maar de mensen zijn veranderd. Ze komen tegenwoordig alleen op onderwerpen af die voor hen belangrijk zijn.’

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld © Robert Lagendijk

Nel Breedveld was tot haar overlijden op 12 mei 2015 secretaris van het Buurtplatform Zeeheldenbuurt, voorheen het Aktiecomité Zeeheldenbuurt. Het belangrijkste speerpunt door de jaren heen was goed en betaalbaar wonen. De voorkeur werd gegeven aan het goed onderhouden van oudbouw, in plaats van rigoureus slopen van oude woonblokken. Breedveld onderhield dan ook goede contacten met de gemeente en woningbouwverenigingen.

Lees verder

Ellen van Lente (Teammanager de Roggeveen, Vrouwen- en Gezinsopvang, Zorginstelling HVO-Querido)

‘In geval van een daadwerkelijk luchtalarm werden de kinderen naar de pakhuizen aan de Oude Houthaven gebracht om te schuilen’

 

© Robert Lagendijk

© Robert Lagendijk

 

In de Zeeheldenbuurt wonen 2000 mensen. Tien procent daarvan woont in de Roggeveen aan de Roggeveenstraat. Dit centrum zorgt voor laagdrempelige opvang voor vrouwen, kinderen en gezinnen in nood en speelt zelfs een rol bij de opvang van mensen die slachtoffer zijn geworden van mensenhandel. Maar dat laatste staat natuurlijk niet met grote letters op het pand geschreven. De Roggeveen is een van de vijftig locaties die HVO-Querido in de stad heeft. 


‘HVO werd in 1904 opgericht als Hulp voor Onbehuisden en is een typisch Amsterdams fenomeen. Het oorspronkelijke doel van HVO was van meet af aan om gezinnen in de opvang bijeen te houden. In 1937 kreeg HVO een viertal lege scholen in de Roggeveenstraat toegewezen als onderkomen. Doordat de gebouwen in een slechte staat verkeerden – er was zelfs geen centrale verwarming, duurde het een jaar voordat de vrouwen- en kinderafdeling van HVO geopend werd. En omdat de Tweede Wereldoorlog voor de deur stond en de Roggeveen kwetsbaar was bij luchtaanvallen, werd er een rood kruis op het dak geschilderd. In geval van een daadwerkelijk luchtalarm werden de kinderen naar de pakhuizen aan de Oude Houthaven gebracht om te schuilen.’
Lees verder